سطحبندی آسیبها
بدون شک آگاهی از سطح آسیب دیده قالی و میزان اسیبدیدگی در نوع و چگونگی مرمت نقش به سزایی دارد. به طور کلی میتوان آسیبهای فرش را میتوان به چهار گروه عمده تقسیم کرد که به طور عمومی تمام آسیبهای فرش را در برمیگیرند. این آسیبها به آسیبهای پرزی (دنباله)، آسیبهای گرهای، آسیبهای پودی (پود نازک و پود کلفت) و آسیبهای تاری تقسیم میشود. هر یک از موارد مذکور خود دارای توضیحات و زیرگروههای گوناگونی میباشد که بدین شرح است.
آسیبهای پرزی
این آسیب فقط سطح خارحی قالی یعنی پرزها که دنباله گرهها هستند را شامل میشود. در این وضعیت چناچه از پشت قالی نگاه کنیم، آسیبی قابل مشاهده نخواهد بود. یی از اصلیترین دلایل این نوع آسیب، ساییدگی سطح قالی است. از جمله این آسیبها ته خوابی و بره بره شدن فرش است که بسیاری شایع میباشد.
آسیبهای گرهای
این نوع آسیب علاوه بر از ابین بردن پرز به گره و انتهای آن « نیز آسیب میزند و موجب از بین رفتن گره و در نهایت باز شدن آن از دور تار میشود. در چنین حالتی اگر به پشت فرش نگاه شود، گرههایی خالی بوده و مشابه بید خوردگی میباشد. از مهمترین آسیبها محکم نبودن گره و در نتیجه خارج شدن آن در هنگام جارو زدن ساییدگی و سوختگی عمقی است.
آسیبهای پودی
اگر تار و پود نازک به دلیلی آسیب دیده باشد، گرهها تحت تأثیر قرار گرفته و از جای خود جابه جا میشوند. این عامل باعث میشود تا نقوش و وضوح طرح از میان رفته و بهم ریزد. نیاز به توضیح است که در صورت پارگی و از میان رفتن کامل، معمولاً گرهها به طور کامل ریخته و از میان میروند.
آسیبهای تاری
در این وضعیت تار به دلایل مختلف و متعددی آسیب میبیند. ممکن است این آسیب دیدگی فقط تار فرش را شامل میشود. عمدهترین آسیبهای این گروه شامل ترکیدگی که معمولا تاره پاره شده اما گرهها سالم باقی میمانند. در مواردی نیز این آسیبها از روی قالی باعث شده و پس از آسیب دیدگی پرز، گره و پود به تار رسیده باشد. همانند سوختگی عمیق و یا از هم گسیختگی عمیق.
0 دیدگاه