تاریخچه مواد شوینده

نشانه‌های به جا مانده از مصر باستان حاکی از آن است که در آن زمان عامل شوینده، یک جفت پای فرو برده شده در آب بود. زیرا در آن زمان راه مطلوب برای شستن لباس‌ها لگدکوب کردن آن‌ها بود. فولنس‌های رم قدیم درآمدشان را به وسیله‌ی شستن لباس‌ها با پاهایشان به دست می‌آوردند. فرایند شستشو در آن زمان خیلی ساده بود و شستن شامل ضربه زدن، لگدکوب کردن، سایدن و روش‌های مشابه آن بود. همچنین آب گرم قدرت شویندگی بیشتری از آب سرد دارد و این افزایش دما به نظر می‌رسد اثر آب را بهبود می‌بخشد. حتی مصری‌ها از سود ( کربنات سدیم) به عنوان افزایش قدرت شویندگی استفاده می‌کردند. از این آب بعداً همراه سدیم سیلیکات برای ساختن آب نرم‌تر به عنوان مکمل استفاده کردند. این دو ماده پایه‌ی اولین شوینده تجاری را تشکیل دادند.

صابون اولین ماده شوینده شناخته شده تمدن ما می باشد. در پژوهش های قبلی صابون را به گالس نسبت داده بودند، تا زمانی که با کشف یک اتاق زیر زمینی در دره سند، اولین حمام امروزی در 2500 سال قبل از میلاد کشف شد. از همان دوره لوح های گلی به جا مانده از دوره سومری، دستور ساخت صابون ها را بیان کرده است که خاکستر چوب به همراه روغن، دستوری ساده برای ساخت این صابون های قدیمی بوده است.

قدمت استفاده از مواد شوینده، به قدمت عمر آدمی است

برای بیشتر از 3000 سال، صابون به طور جدی به عنوان یک ماده روغنی ـ خصوصاً روغن مو ـ و به عنوان اصلاح کننده مورد توجه بود. در اواخر قرن هجدهم میلادی دو دانشمند فرانسوی پایه گذار  تولید صابون های امروزی شدند. آن ها با ترکیب مواد قلیایی و تری گلیسیرید توانستند محصولی لوکس برای حدود یک قرن عرضه کنند با گذشت زمان صابون وجه ممتاز خود را از دست داده و به یک محصول روزمره تبدیل گشت.

مرکر در سال 1846 اولین تولید کننده فعال سطحی بود که پایه گذار تولید شوینده های مصنوعی شد، در سالیان بعدی دانشمندان موفق به تولید ماده ای موثرتر برای جایگزینی صابون ها شدند. فریتز گونتر موفق به ساخت اولین مواد شوینده مصنوعی شد. به موازات و در ادامه این حرکت در دوره های بعدی، نتایج حاصله از آزمایشات منجر به تکمیل شدن نواقص و کاستی های مواد شوینده شد. به نوعی که امروزه با تعداد کثیری از مواد شوینده با ویژگی ها و خواص متفاوت روبرو هستیم.